Ωδή σε Ένα Όργανο...

ΩΔΗ ΣΕ ΕΝΑ ΟΡΓΑΝΟ...
m b mandelasMichael B. Mandelas, 24/4/2016
Πριν από σαράντα περίπου χρόνια πέρασα στο Πολυτεχνείο, δεύτερος κατά σειρά εισαγωγής και η ελληνική πολιτεία μου απένειμε υποτροφία 37.500 δραχμές. Μόλις πήρα τα χρήματα πήγα στον αξέχαστο κυρ-Κώστα Δεκαβάλα να αγοράσω ένα μπουζούκι, έχοντας ακουστά την δεξιοτεχνία του στην κατασκευή.


Αρχικά με εξυπηρέτησε ένας νεαρός στην ηλικία μου που μου είπε πως τον έλεγαν Νίκο. Μου έδειξε μερικά τρίχορδα τα οποία δοκίμασα και μου άρεσαν πολύ.
Μετά ήλθε ο κυρ-Κώστας και μου έδειξε δύο σκάφη από παλίσσανδρο που μόλις είχαν "δεθεί". Το κάθε καπάκι ήταν από ερυθρελάτη και τα στολίσματα όμορφα και διακριτικά. Δίπλα τους στεκόταν σαν μικρό αδερφάκι ένα μπαγλαμαδάκι, επίσης από τα ίδια ξύλα και με τα ίδια στολίσματα σε μικρογραφία.
Αγάπησα το πρώτο σκάφος και το μικρό μπαγλαμαδάκι από την πρώτη ματιά. Ζήτησα να μάθω την τιμή τους και όταν άκουσα θα στοίχιζαν 45.000 δραχμές απογοητεύτηκα, μια και τα οικονομικά μου αποτελούνταν μόνο από τα χρήματα της υποτροφίας. Πού να βρώ τα υπόλοιπα χρήματα....
Ο κυρ-Κώστας αμέσως κατάλαβε την απογοήτευσή μου. Με αυτό το εγκάρδιο χαμόγελό του με ρώτησε ποιό ηταν το πρόβλημα. Οταν του είπα πόσα είχα και από πού τα είχα πάρει γύρισε γελώντας στον Νίκο και του είπε οτι "το Πανεπιστήμιο έδωσε 37.500 δραχμές στον νεαρό, οπότε με τα 30.000 θα αγοράσει το μπουζούκι και με τα 7.500 τον μπαγλαμά"!!! Εφυγα πετώντας από την Ροτόντα μέχρι το Ντεπώ, αφού τους ευχαρίστησα πολλές φορές.
Στις επόμενες τριάντα ημέρες πήγα αρκετές φορές να δώ τα όργανα που έπαιρναν μορφή. Οταν τελείωσαν και αρματώθηκαν ήμουν εκεί, έπαιξα τις πρώτες πεννιές και ενθουσιάστηκα. Τα όργανα ήταν εξαιρετικά, με καθαρό και δυνατό ήχο, με εξαίρετες αρμονικές. Ετσι άρχισε μαζί τους μια σχέση ζωής.
Με συνόδεψαν στα φοιτητικά μου χρόνια στα "Δέκα βήματα στην άμμο". Τα είχα μαζί μου στην Αγγλία στα μεταπτυχιακά μου χρόνια. Επαιξα σε όλο τον κόσμο, ταξίδεψαν μαζί μου συνοδεύοντας τις χαρές μου, τις προσωπικές μου ήττες, τα γλέντια της οικογένειάς μου, την πίκρα της απώλειας αγαπημένων φίλων, παντού και πάντα μαζί μου με ψυχή, φωνή και ήχο αξεπέραστο.
Πολλοί επώνυμοι ζήτησαν να αγοράσουν το μπουζούκι αυτό, προσφέροντας τριπλάσια χρήματα από όσα πλήρωσα στον κυρ-Κώστα. Δεν σκέφθηκα ποτέ να το δώσω, ακόμη και όταν τα χρήματα δεν μου περίσσευαν. Το θεωρούσα κομμάτι του εαυτού μου.
Τα χρόνια πέρασαν και στην προσωπική μου συλλογή προστέθηκαν συνολικά εξηνταοκτώ όργανα. Οργανα όμορφα, συναυλιακής ποιότητας, πνευστά, έγχορδα, χάλκινα, πληκτρόχορδα....Αυτά τα δύο όμως ήταν τα όργανα της ψυχής μου!
Ο χρόνος δεν άγγιξε το μικρό μπαγλαμαδάκι αλλά μια μικρή απροσεξία της μικρής μου κόρης μου έκανε μια μικροζημιά στο μπουζούκι πριν μερικά χρόνια. Ηταν σαν να τραυματίστηκε η ψυχή μου. Αλλά ήξερα την γιατρειά, ήξερα και τους γιατρούς!
Ας είναι καλά ο Βίκτωρας, άξιος γιός του κυρ-Κώστα, ας είναι καλά και ο Νίκος που από τα χέρια του βγήκε πριν από σχεδόν σαράντα χρόνια το μπουζούκι μου αυτό (χωρίς το μούσι του πλέον και με λίγη φαλακρίτσα). Στα χέρια τους έγινε πάλι καινούργιο, όπως την μέρα που το πρωτοπήρα στα χέρια μου, έτοιμο να παίξει πάλι σε χαρές και λύπες που θα μας συντροφέψουν για όσο ακόμη θα μας έχει ο Θεός σ' αυτή την γη.
Το πήρα χθες στα χέρια μου ξανά, όπως αγκαλιάζεις έναν καλό φίλο που ανάρρωσε από μια αρρώστεια και ξέρεις οτι είναι πλέον γερός και δυνατός. Τα είπαμε πάλι με τον Βίκτωρα και τον Νίκο, γνώρισα και τα νέα παιδιά του Οργανοποιείου, έκανα νέους φίλους...ένοιωσα σαν τον νεαρό φοιτητή που πέρασε από εκεί πριν σαράντα σχεδόν χρόνια, συγκινήθηκα και ναι, δάκρυσα κιόλας. Μεγαλώνω ξέρετε...
Ισως ο κυρ-Κώστας που πρόσφατα κλήθηκε στο Οργανοποιείο του Παραδείσου να μας έβλεπε από κάποια γωνιά και να κρυφογελούσε με το ζεστό και εγκάρδιο γέλιο του.
Γιατί η παρακαταθήκη του θα ζει πάντα!